sinioroglou yiannis: section II

Algeria, 1962- Diar Es Saada (The City of Happiness), 2025

Diar Es Saada (The City of Happiness) is a housing complex constructed in Algeria during the period of French colonial rule, following the principles of the International Style. The complex constitutes an emblematic example of excessive urban ambition, condensing the characteristics of a modern landmark set in stark contrast to the surrounding shantytowns of the wider area. During the period of the national uprising, the housing complex became a site of intense confrontations, as it was contested and reoccupied by Algerians following the withdrawal of the French settlers. In the early years of independence, the image of Diar Es Saada was—paradoxically—selected to appear on one of the principal banknotes of the newly established state.

The case of Diar Es Saada does not merely document a history of conflict between the insurgent national consciousness of the Algerian people and the cosmopolitan internationalism of colonialism. More importantly, it reveals the manner in which rupture and discontinuity are absorbed into public memory as a mechanism for attachment to the vision of modernity. The “reclaimed” complex thus becomes a site that accommodates conflicting inscriptions, situated between a traumatic past and a future that seeks to reconstitute its values.

Athens 2025

Αλγερία 1962

Diar Es Saada/Ντίαρ Eς - Σάαντα (η πόλη της ευτυχίας)

Το Ντίαρ ες - Σάαντα (η πόλη της ευτυχίας) είναι ένα συγκρότημα κατοικιών που κατασκευάστηκε στην Αλγερία στα πρότυπα του Διεθνούς Στιλ την εποχή της γαλλικής αποικιοκρατικής κατοχής. Το συγκρότημα αποτέλεσε εμβληματικό έργο υπέρμετρης πολεοδομικής φιλοδοξίας, συμπυκνώνοντας τα χαρακτηριστικά ενός νεωτερικού τοπόσημου ανάμεσα στις παραγκουπόλεις της ευρύτερης περιοχής. Την περίοδο της εθνικής εξέγερσης το εν λόγω οικιστικό σύμπλεγμα έγινε πεδίο σκληρών αναμετρήσεων για να κατοικηθεί εκ νέου από Αλγερινούς έπειτα από την αποχώρηση των γάλλων αποίκων. Τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας η εικόνα του συγκροτήματος, επιλέγεται - παράδοξα - να κοσμήσει ένα από τα βασικά χαρτονομίσματα του νέου κράτους.

Η περίπτωση του Ντίαρ ες – Σάαντα δεν τεκμηριώνει απλά μια ιστορία σύγκρουσης ανάμεσα στην εξεγερμένη εθνική συνείδηση των Αλγερινών και στον κοσμοπολίτικο διεθνισμό της αποικιοκρατίας αλλά κυρίως τον τρόπο που η ασυνέχεια αφομοιώνεται στη δημόσια μνήμη ως μέσο προσάρτησης στο όραμα του μοντέρνου. Το «ανακτημένο» συγκρότημα αποτελεί πεδίο υποδοχής αντικρουόμενων εγγραφών ανάμεσα σε ένα τραυματικό παρελθόν και σε ένα μέλλον που επιδιώκει την επανασύσταση των αξιών του.

Αθήνα 2025

Misprojection on Hi[s]tory, Herstory, Ourstory, 2020

Misprojection on Ηi[s]tory, Herstory, Ourstory is an installation based on archival footage related to the identical parts of T.E΄s persona whose roots are from Asia Minor. Mediating an idiosyncratic approach, certain parts of the archive, oral interviews, travel correspondence, key note documents and photographic material are all included and condensed in a personal imaginary script that portrays the experience of a family trip nearby a seaside in Attica in the summer of 1953. The whole research based process attempts to appoint issues of genealogical memory and discontinuity and how their interaction with identity classification and cultural integration, introduces a sense of belonging within the context of modern Greece in the after war era.

Recombined Geologies, 2025

How blurred can the distinction between the 'natural' and the 'artificial' become within the field of landscape experience? Is it possible for a processed extractive materiality to reconcile the ontological dualism of a geological remnant and a human-engineered artifact?

The work, Recombined Geologies, investigates the hybrid materiality of extractive by-products, their transformation through industrial processes, and their inherent tendency to simulate — yet almost invariably diverge from — their geological origin.

T like Telemachos, 2022

ELEMENT I-II - landspace, 2021

Palais de Challot, Paris, 10 December 1948 -

Universal Declaration of Human Rights (UDHR), 2018

with Giannis Delagrammatikas

Coffins of black, coffins of luck

Salience,treated industrial rubber,50x50x180, 2019

Self repeaded infinities, wood, polyester, acrylic 83x340x52, 2019

Coffins of black, coffins of luck, Ileana Tounta Contemporary Art centre, curated by Galini Lazani / exhibition view

Orientation / μάρμαρο,γύψος, ακρυλικό, γραφίτης/, 2018

not yet, 2017

Συντριβάνι όπως συντρίβω/ Fieldwork, 2017

Το συντριβάνι μεταγράφει τη στερεοτυπική αντίληψη περί κοσμοπολιτισμού στη νεωτερική και μετάνεωτερική Αθήνα.

Οι τυπολογίες και οι ποικίλες εκδοχές του επιβεβαιώνουν εμφατικά ως σήμερα, το αίτημα αφομοίωσης μιας συγκεκριμένης τοπικότητας στο διεθνές μητροπολιτικό μοντέλο. Η λέξη συντριβάνι δεν είναι ελληνική. Η προέλευση της ανήκει στην τουρκική γλώσσα. Η ορθογραφική της προσάρτηση στη νεοελληνική συντελέστηκε με όρους καθολικής «οικειοποίησης» (-συν), δημιουργώντας τη σημασιολογικά άτοπη και γλωσσολογικά παράδοξη συγγένεια της λέξης με το ρήμα συντρίβω.

Το έργο αποτελεί μέρος του εξελισσόμενου πρότζεκτ Lingua Franca που επιχειρεί να συσχετίσει τη γλώσσα με την πολεοδομία και το δημόσιο χώρο.

precariousness, 2017

Verbal Code is a context-specific installation based on Calas's Confound the Wise. In this post-production treatment, the book appears as a self-same object subdivided into multiple handmade prints. This particular edition has been selected for its content, with regard to the notion of transformation and the significance of enchantment, but most notably for the conceptual and graphological interest of the title. The initial im-print of the phrase Confound the Wise, on a personal level is reduced to the boundaries between commission and parapraxis. An error/slip of the tongue or the pen which usettles any form of authority.